شماره ۴۲۵ - پیری آمد، نه جوانیست دگر از ما خوش

پیری آمد، نه جوانیست دگر از ما خوش
چون گل شمع بود بر سر ما گل ناخوش ۱

وقت پیری نگه گرم بخوبان خنک است
سیر گلشن نبود فصل دی و سرما خوش! ۲

خوش فشانده است ز آلایش کثرت دامن
چه عجب خاطر غمگین شود از صحرا خوش؟! ۳

نیست دنیا، بجز از خانه پر مرداری
چون در آن کرده تو پاکیزه طبیعت جاخوش؟! ۴

دو سه روزیست حیات تو و، ناخوش آن هم
بگذران ناخوشی این دو سه روز، اما خوش ۵

غم درویش بود، آنکه توان تنها خورد
خوردن نعمت الوان، نبود تنها خوش ۶

واعظ امروز بهر ناخوش و خوش، خوشدل باش
کآنچه ناخوش بود امروز، بود فردا خوش ۷