شماره ۴۹۵ - بی رهنما، براه طلب پا گذاشتیم

بی رهنما، براه طلب پا گذاشتیم
خود را بشوق راهروی وا گذاشتیم ۱

تدبیر دلگشایی ما، هیچکس نکرد
این کار را بدامن صحرا گذاشتیم ۲

راضی بدلشکستگی جهل خود شدیم
گردنکشی بمردم دانا گذاشتیم ۳

با ما هر آنچه خصم توانست کرد کرد
ما انتقام خود بمدارا گذاشتیم ۴

اینجا کسی چو پرسش احوال ما نکرد
ما حال خود بپرسش فردا گذاشتیم ۵

در کارها ز خود نکشیدیم منتی
جز اینکه کار خود بخدا واگذاشتیم ۶

نگذاشتیم در دل خود هیچ زندگی
تا دل بزندگانی دنیا گذاشتیم ۷

در خون دل بخنده نشستن نبود رسم
این رسم ما بگردن مینا گذاشتیم ۸

واعظ شد اولین قدم ما بهشت فیض
تا پای خواهش از سر دنیا گذاشتیم ۹