شماره ۵۰۲ - خود هم ز ظلم خانه خرابند ظالمان

خود هم ز ظلم خانه خرابند ظالمان
دیوار و در ندارد، از آن خانه کمان ۱

مالی گرفته اند و، عوض عمر داده اند
دنیا گران برآمده بهر ستمگران ۲

دنیا بود چو مزبله یی پر ز بوی گند
ز آن روی نیست پاک دلان را، دماغ آن ۳

خواهی اگر ز پای نیفتی، خموش باش
بر نخل عمر، اره بود شمع را زبان ۴

پا بسته جهانی و، دلخوش که سالکی
پا در گلی چو سرو و، کنی نام خود روان؟! ۵

دست ستم به گوشه نشینان نمیرسد
تا حلقه بود زور ندید از کسی کمان ۶

یک حرف نشنویم که باشد شنیدنی
محفل پر از زبان و، سخن نیست در میان ۷

خود ناگرفته پند، مده پند دیگری
پیکان به تیر جا کند، آنگاه بر نشان ۸

واعظ چو گوش حق شنوی نیست، خود چو گل
هم گوش گشته ایم درین بزم و، هم زبان! ۹