شماره ۵۴۶ - گردد چو بگفتار زبان در دهن تو

گردد چو بگفتار زبان در دهن تو
عیب تو بانگشت نماید سخن تو ۱

نرم است گرت حرف، بود پنبه مرهم
ور سخت بود، شیشه عزت شکن تو ۲

جان تو بیکجامه تن ساخته عمری
قانع نشود از چه بیک جامه تن تو ۳

ای خواجه چه امید وفا هست ز مالی
کآن نیست مگر راهبر راهزن تو ۴

گل گل شکفد غنچه لبها بثنایت
اینست گل گلشن خلق حسن تو! ۵

در دست عصا و، و بجگر داغ جوانی
اینست دگر دیدن سرو و سمن تو ۶

فرصت ندهد فکر سرا و غم پوشش
تا دل کند اندیشه گور و کفن تو ۷

بر کنده شو ای دل ز جهان، پشت چو خم شد
برخیز که این تیشه بود ریشه کن تو! ۸

از سستی علم و عمل تست که یک دل
نگرفت حساب از سخن بیدهن تو ۹

واعظ اثر گوشه نشینی است که هرگز
خالی نبود انجمنی از سخن تو ۱۰