شماره ۵۴۷ - غم میرمد، ز پیچش زلف سیاه تو

غم میرمد، ز پیچش زلف سیاه تو
دل کوچه میدهد، بخدنگ نگاه تو ۱

از بسکه نازک است ترا چهره، میکند
خط نرسته پردگی روی ماه تو ۲

مژگان دلکش تو عبث خم نگشته است
دزدیده است سر ز خدنگ نگاه تو ۳

نتوان نهاد پای طلب از ادب بخاک
سر داده اند بسکه عزیزان براه تو ۴

امشب گشایشی نبود چشم صبح را
واعظ گرفته اوج مگر دود آه تو؟! ۵