شماره ۵۴۸ - نیست بلبل چو من و، گل نه چنانست که تو؛

نیست بلبل چو من و، گل نه چنانست که تو؛
بر رخ گل، عرق شبنم از آنست که تو ۱

آتشین چهره گذشتی ز چمن صبحدمی،
چمن از دیده نرگس نگرانست که تو ۲

بنگاهی مگر از خاک رهش برگیری،
لیکن این لطف از آن بر تو گرانست که تو ۳

نتوانی نظری چشم ز خود برداری
گلشن حسن تو سیراب از آنست که تو ۴

هر نفس مینگری بر خود و، میبالی از آن
داغها در جگر لاله، ستانست که تو ۵

بسکه مشغول خودی، سیر گلستان نکنی،
نیم سوز است اگر لاله، از آنست که تو ۶

نکنی سوی چمن یک نگه از ناز تمام،
باز گلها همه را چشم بر آنست که تو ۷

باغ را آب لطافت دهی از جلوه ناز،
با زمین گیری، از آن سرو روانست که تو ۸

برده یی صبر و قرار از همه خوبان چمن،
دود برخاسته از سبزه، گمانست که تو ۹

آتشی در چمن انداخته یی، کاین گل روست؛
لیکن آتش نتوان گفت چنانست که تو! ۱۰