شماره ۵۷۹ - میبرد هر دم دلم را، غمزه غارتگری

میبرد هر دم دلم را، غمزه غارتگری
میرود هر قطره خونم، بجوی خنجری ۱

درد خود را گر کنم قسمت، جهانی را بس است
میتواند شد شکست من، شکست لشکری ۲

کشتی دل، چون ز دریا غمت بیرون رود؟
همچو یاد کوه تمکین تو، دارد لنگری؟! ۳

بسکه لبریزم ز یاد غمزه خونریز او
هر رگی گردیده بر جسم ضعیفم نشتری ۴

خویش را برداشت از خاک مذلت روز حشر
هرکه در راه خدا بگرفت دست دیگری ۵

غم چنان بر کشور هستی هجوم آورده است
هرکه در راه خدا بگرفت دست دیگری ۶

غم چنان بر کشور هستی هجوم آورده است
کز دلم تنها توانی دید عرض لشکری ۷

درد اگر باشد کسی را، پادشاهی گو مباش
واعظ از حق نان خشکی خواهد و، چشم تری! ۸