شماره ۶۱۴ - پیری رسید و نور نظر گشت رفتنی

پیری رسید و نور نظر گشت رفتنی
از عینک است چشم ترا خانه روشنی ۱

از بس گزیده است مرا نیش هر زبان
لرزم بخویش پوشم اگر جامه سوسنی ۲

نتوان شدن بر اوج شرف، جز بپشت پا
شد سر بلند سرو، ز بر چیده دامنی ۳

افگنده اند بهر تو چون خاک بستری
تا چند فکر قالی و پشتی و سوزنی؟! ۴

گر عالمی بروی تو یا زند تیغ کین
آنست ضربه تو که بر خویشتن زنی ۵