شماره ۶۱۵ - نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنی

نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنی
از مال کرده لذت درویشیم غنی ۱

با قامت خمیده پیران اشارتی است
یعنی بود کمال بزرگی فروتنی ۲

جز خوی خوش که مانع آسیب دشمن است
از جامه حریر که دیده است جوشنی؟! ۳

در بزم یار دود، دلم ز آن بلند شد
تا مهر و ماه را نگذارد بروزنی ۴

هستند عالمی چو گرفتار درد من
راز دلم ز کیست ندانم نهفتنی؟! ۵

لذات نفس را همه دیدیم پشت و رو
واعظ کناره بود از آنها گزیدنی ۶