غزل ۳۵۹ - ای کعبهٔ من در سرای تو

ای کعبهٔ من در سرای تو
جان و تن و دل مرا برای تو ۱

بوسم همه روز خاکپایت را
محراب منست خاکپای تو ۲

چشم من و روی دلفریب تو
دست من و زلف دلربای تو ۳

مشک‌ست هزار نافه بت‌رویا
در حلقهٔ زلف مشکسای تو ۴

دل هست سزای خدمت عشقت
هر چند که من نیم سزای تو ۵

بیگانه شدستم از همه عالم
تا هست دل من آشنای تو ۶

چندانکه جفا کنی روا دارم
بر دیده و دل کشم جفای تو ۷

در عشق تو از جفا نپرهیزد
آن دل که شدست مبتلای تو ۸

ای جان جهان مکن به جای من
آن بد که نکرده‌ام به جای تو ۹