غزل ۴۰۷ - زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی

زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدی
ابدال جهان را همه در کار کشیدی ۱

بر ماه به پرگار کشیدی خط مشکین
دلها همه در نقطهٔ پرگار کشیدی ۲

هر دل که ترا جست چو دیوانهٔ مستی
در سلسلهٔ زلف زره‌دار کشیدی ۳

زنار پرستی مکن ای بت که جهانی
در سلسلهٔ زلف چو زنار کشیدی ۴

بس زاهد و عابد که بر آن طرهٔ طرار
از صومعه در خانهٔ خمار کشیدی ۵

هر دل که سرافراشت به دعوی صبوری
او را به سوی خویش نگونسار کشیدی ۶