غزل ۴۱۴ - عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

عشق و شراب و یار و خرابات و کافری
هر کس که یافت شد ز همه اندهان بری ۱

از راه کج به سوی خرابات راه یافت
کفرش همه هدی شد و توحید کافری ۲

بگذاشت آنچه بود هم از هجر و هم ز وصل
برخاست از تصرف و از راه داوری ۳

بیزار شد ز هر چه به جز عشق و باده بود
بست او میان به پیش یکی بت به چاکری ۴

برخیز ای سنایی باده بخواه و چنگ
اینست دین ما و طریق قلندری ۵

مرد آن بود که داند هر جای رای خویش
مردان به کار عشق نباشند سر سری ۶