غزل ۴۱۳ - در ره روش عشق چه میری چه اسیری

در ره روش عشق چه میری چه اسیری
در مذهب عاشق چه جوانی و چه پیری ۱

آنجا که گذر کرد بناگه سپه عشق
رخها همه زردست و جگرها همه قیری ۲

آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق
تا بندهٔ خال تو بود نور اثیری ۳

عالم همه بی‌رنج حقیری ز غم عشق
ای بی‌خبر از رنج حقیری چه حقیری ۴

میری چه کند مرد که روزی به همه عمر
سودای بتی به که همه عمر امیری ۵

آن سینه که بردی بدل دل غم عشقت
بی غم بود از نعمت گوینده و قیری ۶

این نیمه که عشقست از آن سو همه شادیست
اینجا که تویی تست همه رنج و زحیری ۷

سودای زبان گر چه نشاطیست به ظاهر
خود سود دگر دارد سودای ضمیری ۸

راه و صفت عشق ز اغیار یگانه‌ست
نیکو نبود در ره او جفت پذیری ۹

خواهی که شوی محرم غین غم معشوق
بیوفای فقیهی شو و بی قاف فقیری ۱۰

تا در چمن صورت خویشی به تماشا
یک میوه ز شاخ چمن دوست نگیری ۱۱

از پوست برون آی همه دوست شو ایرا
کانگاه همه دوست شوی هیچ نمیری ۱۲