غزل ۴۱۶ - چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی
که بس غریب نباشد ز تو غریب نوازی ۱

ز بهر یک سخن تو دو گوش ما سوی آن لب
ستیزه بر دل ما و دو چشم تو سوی بازی ۲

چه آفتی تو که شبها میان دیده چو خوابی
چه فتنه‌ای تو که شبها میان روح چو رازی ۳

چو من ز آتش غیرت نهاد کعبه بسوزم
تو از میان دو ابرو هزار قبله بسازی ۴

پس از فراز نباشد جز از نشیب ولیکن
جهان عشق تو دارد پس از فراز فرازی ۵

گداخت مایهٔ صبرم ز بانگ شکر لفظت
گه عتاب نمودن به پارسی و به تازی ۶

نه آن عجب که شنیدم که صبر نوش گدازد
عجبتر آنکه بدیدم ز نوش صبر گدازی ۷

ز بوسهٔ تو نماید زمانه نامهٔ شاهی
ز غمزهٔ تو فزاید جهان کتاب مغازی ۸

چو موی و روی تو بیند خرد چگوید گوید
زهی دو مومن جادو زهی دو کافر غازی ۹

جمال و جاه سعادت چو یافتی ز زمانه
بناز بر همه خوبان که زیبدت که بنازی ۱۰

بقا و مال و جمالت همیشه باد چو عشقت
که هیچ عمر ندارد چو عمر عشق درازی ۱۱

چو شد به نزد سنایی یکی جفا و وفایت
رسید کار به جان و گذشت عمر به بازی ۱۲