هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید و عشق و اشتیاق خود را به او بیان میکند. شاعر از لب و زلفین معشوق به عنوان نمادهای زیبایی و جذابیت یاد میکند و از عشق سوزان خود میگوید.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در شعر ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی داشته باشد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۴۱۷ - ای گل آبدار نوروزی
ای گل آبدار نوروزی
دیدنت فرخی و فیروزی ۱
ای فروزنده از رخانت جان
آتش عشق تا کی افروزی ۲
دل بدخواه سوز اندر عشق
چونکه دلهای عاشقان سوزی ۳
از لب آموز خوب مذهب خوب
از دو زلفین چه تنبل آموزی ۴
ای دریده دل من از غم عشق
زان لب چون عقیق کی دوزی ۵
دیدنت فرخی و فیروزی ۱
ای فروزنده از رخانت جان
آتش عشق تا کی افروزی ۲
دل بدخواه سوز اندر عشق
چونکه دلهای عاشقان سوزی ۳
از لب آموز خوب مذهب خوب
از دو زلفین چه تنبل آموزی ۴
ای دریده دل من از غم عشق
زان لب چون عقیق کی دوزی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۱۶ - چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی
گوهر بعدی:غزل ۴۱۸ - ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.