قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - در مدح دولتشاه غزنوی و بهرامشاه

مهر بندهٔ آن رخ چون ماه باد
جان فدای آن لب دلخواه باد ۱

فرق او همچون خط او سبز باد
بخت او چون عمر او برناه باد ۲

روی آن کز خاصیت دارد خبر
چون دو بیجادش ببند کاه باد ۳

مدت حسن و بقای ماه من
با مدد چون عمر سال و ماه باد ۴

از برای پاس باس غیرتش
ساکن حبس خموشی آه باد ۵

چون بهشت و دوزخست آن زلف و رخ
ساحت پاداش و باد افراه باد ۶

اشک آن کز وی نیندیشد بجو
همچو راه کهکشانش راه باد ۷

آن‌چنان چون شاه خوبان آن مهست
شاه دولتشاه دولتشاه باد ۸

بهر خدمت چرخ بر درگاه او
صد کمر بربسته چون خرگاه باد ۹

در حریم حرمت آگینش چو عرش
دختر فغفو و قیصر داه باد ۱۰

پیش نوک تیر درزی حرفتش
حصن دشمن خیمهٔ جولاه باد ۱۱

ریزه‌های زر و سیم قلب چرخ
در سرا ضرب کفش درگاه باد ۱۲

چون کند سلطان علوی آرزو
آفتابش تاج و چرخش گاه باد ۱۳

آفتابست او ولیکن گاه نور
سایبانش سایهٔ الاه باد ۱۴

شاه بهرام آنشهی کاندر جهان
تا جهان را شاه باید شاه باد ۱۵

عرش و فرش دشمنان جاه او
همچو بیژن زیر سنگ چاه باد ۱۶

پیش گرز گاو سارش روز صید
شیر گردون کمتر از روباه باد ۱۷

بی شه اسب و پیل و فرزین هیچ نیست
شاه ما را به بقای شاه باد ۱۸

سوی جانش سهم غیب تیز تاز
چون خرد منهی و کارآگاه باد ۱۹

پس چو نزدش هر چه جز الاه لاست
سایگاهش حفظ «الا الاه» باد ۲۰

جز سنایی در وفا و بندگیش
تا ابد چرخ دو تا یکتاه باد ۲۱