قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - در مدح امیر اسماعیل بن ابراهیم

خورشید چو از حوت به برج حمل آمد
گویند ز سر باز جهان در عمل آمد ۱

در باغ خلل یافته و گلبن خالی
اکنون به بدل باز حلی و حلل آمد ۲

فردوس شد امروز جهانی که ازین پیش
در چشم همه کس چو رسوم و طلل آمد ۳

خورشید ثنای تو همی کرد بر آن دل
چون از دم ماهی به سروی حمل آمد ۴

گفتی نظر مشتری از مرکز تقدیس
ناگاه ز تسدیس به جرم زحل آمد ۵

چه جای مه از زینت ماه فلک آمد
چه جای محل آلت جاه و محل آمد ۶

ای میر اسماعیل که مانند براهیم
جود تو نه از مال زعون ازل آمد ۷

هم در دم اول که ترا دیدم گفتم
کین چون دم آخر به هنر بی‌بدل آمد ۸

آراستهٔ تیر اجل بود مرا جان
ور چه ز طرب معده برقص جمل آمد ۹

صفرای من از خلق تو شد پیر و عجب نیست
زیرا عسل خلق تو خالی زخل آمد ۱۰

در افسر تو نیست سخن لیک چه سودست
کز اصل مرا خود سر بی مغز کل آمد ۱۱

خالی ز خلل باد جلال تو ازیراک
خود عمر تو چون جود کفت بی خلل آمد ۱۲

تو تازه و نو باش که فرزند حسودت
نزد غربا بار نوند وابل آمد ۱۳