بخش ۱۱ - برهان اول

اگر رفت رستم به مازندران
به تیغ و کمند و به گرز و سنان ۱

پس از روزگاران به دیو سفید
سیه کرد چون شام صبح امید ۲

تو بی تیغ و گرز و سنان و کمند
نشستی ببالای رعنا سمند ۳

به فیروز که تاختی ترک تاز
چو بر جرگه مرغکان جره باز ۴

به نیروی سر پنجه زورمند
در آن مرتع از گاو و از گوسفند ۵

هر آنچت به پیش آمد ای نامدار
غنیمت کشیدی به صحرای خوار ۶

زخون شقایق بهر سنگ دشت
نوشته است تاریخ این سرگذشت ۷

چنین بخت فیروز پی جم نداشت
شجاعت به این پایه رستم نداشت ۸

پدر کو که در روز میدان تو
به مژگان کشد گرد جولان تو ۹

کجا مام تا بیندت نیک عهد
بیالایدت لعل شیرین به شهد ۱۰

نیاکانت گو سر برآرند پاک
چو نرگس به نظاره از تیره خاک ۱۱

بدین برز و بالا تماشا کنند
ز نو زندگانی تمنا کنند ۱۲

نپرورد این زال نامهربان
خلف چون تو در مهد نه آسمان ۱۳

فلک را به عهد تو نازندگی
زمین را به مهدت برازندگی ۱۴