قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ - در موعظه و نصیحت ابنای زمان

کجایی ای همه هوشت به سوی طبل و علم
چرا نباری بر رخ ز دیده آب ندم ۱

چرا غرور دهی تنت را به مال و به ملک
چرا فروشی دین را به ساز و اسب و درم ۲

تمام شد که ترا خواجگی لقب دادند
کمال یافت همه کار تو به باد و بدم ۳

به ذات ایزد اگر دست گیردت فردا
غلام و اسب و سلاح و سوار و خیل و حشم ۴

چو بر زنند بر آن طبل عزل خواجه دوال
تو خواه میر عرب باش و خواه شام عجم ۵

به گوش خواجه فرو گوید زان زمان معنی
کجا شد آنهمه دعوی و لاف تو هر دم ۶

ازین غرور تو تا کی ایا زبون قضا
وزین نشاط تو تا کی ایا سرشته به غم ۷

کمر به دست تو آید همی سلیمان‌وار
ترا طمع که در انگشت تو کند خاتم ۸

ز کردگار نترسی و پس خراب کنی
هزار خانهٔ درویش را به نوک قلم ۹

امین دینت لقب گشت پس چرا دزدی
گلیم موسی عمران و چادر مریم ۱۰

ز بهر ده درم قلب را نداری باک
که بر کنی و بسوزی هزار بیت حرم ۱۱

شراب جنت و حور و قصور می طلبی
بدین مروت و حلم و بدین سخا و کرم ۱۲

بدین عمل که تو داری مگر ترا ندهند
به حشر هیچی و ز هیچ نیز چیزی کم ۱۳

بدین قصیده ز من خواجگان بپرهیزند
چنانکه اهل شیاطین ز توبهٔ آدم ۱۴

سنایی ار تو خدا ترسی و خدای شناس
ترا ز میر چه باک و ترا ز شاه چه غم ۱۵