شماره ۱۲ - ای مایه خرّمی جهان را

ای مایه خرّمی جهان را
و ای راحت جان جهانیان را ۱

از حسرت نوش لعلکانت
خون در جگر است لعل و کان را ۲

گل بیند اگر خویت به عارض
بر فرق زند گلابدان را ۳

پا بر سر انجم و قمر نه
منّت بگذار آسمان را ۴

چشمند و بهمزن زمانه
زلفند و سیه کن جهان را ۵

روزی به خیال آنکه گوئی
بندند به قتل من میان را ۶

من خود بهزار شادمانی
بازم به ره تو نقد جان را ۷