شماره ۲۰ - عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را

عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را
که به خود ره ندهم عزم و توانایی را ۱

فارغ از خون جگر، مردم چشمم نشود
میل صحرا نبود مردم دریایی را ۲

شمع روی تو گذشت از برمن در شب تار
برد، از دیده من قوت بینایی را ۳

راستی، سرو از آن در چمن آزاد آمد،
که ز قد تو بیاموخت دلارایی را ۴

جور بیگانه برم یا ستم بار فراق؟
غم جانانه خورم یا غم رسوایی را؟ ۵

لذت عشق ندید آن دل سنگین که نبرد،
زحمت عاشقی و غصه تنهایی را ۶

افسرا، با غم دلدار جفاجوی، بنه
شیوه خویش پرستی و تن آسایی را ۷