شماره ۲۷ - ای سایه سعادت و ای مایه شکیب

ای سایه سعادت و ای مایه شکیب
ما از تو بی خودیم و هنوزت به ما عتیب ۱

بی خار گل نبوده و بی رنج مار، گنج
نی خرّمی است بی غم و نی یار بی رقیب ۲

ساقی به همگنان همه صهبای لعل داد
جز خون دل نبوده از آن می مرا نصیب ۳

وز جان ما نگار دهد بزم را بخور
وزن خون ما حبیب کند دست را خضیب ۴

روزم همه شب است و شبم جمله بامداد
زآن موی همچو نافه وز آن روی دلفریب ۵

گور است چشم خاطر صورت پرست محض
سیرت ز صورت تو نبیند، مگر لبیب ۶

با عشق آن نگار، ز افسر مجوی صبر
عشق و صبوری این دو حدیثی است بس عجیب ۷