شماره ۷۷ - روی پاک تو، در آیینه ادراک افتاد

روی پاک تو، در آیینه ادراک افتاد
که ز آلودگی، آیینه ما پاک افتاد ۱

ای کمان ابروی،‌از این عیش نگنجم در پوست
که گذر، تیر تو را، بر جگر چاک افتاد ۲

حاصل عمر من، ار سوخته عشقت، چه عجب
آتشی بود که در خرمن خاشاک افتاد ۳

دل سپردم به دو مار سر زلفت، روزی
تا مرا کار بدان دولت ضحّاک افتاد ۴

راستی، سرو سهی در نظرم خار بن است
تا مرا دیده بدان قامت چالاک افتاد ۵

دین و دل دادم و اول قدمم پیش نرفت
راه عشق است که این گونه خطرناک افتاد ۶

می اگر لعل مروّق شد و یاقوت روان
قطره خون دل ماس که در تاک افتاد ۷

روی دلدار، که گلزار ارم بود، افسر
همچو آتش شد و بر جان شررناک افتاد ۸