هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از مولانا، با استفاده از تصاویر شعری مانند پروانه، شمع، و گنج، به بیان درد عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از معشوق و رنج‌های عشق سخن می‌گوید و از مخاطب می‌خواهد تا به جای پرسش‌های سطحی، به عمق احساسات و رنج‌های عاشق توجه کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن‌ها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و جدایی نیاز به بلوغ عاطفی دارد.

شماره ۱۱۵ - پروانه را ز آتش دلها خبر بپرس

پروانه را ز آتش دلها خبر بپرس
سوز و گداز شمع ز آه سحر بپرس ۱

با مدعی بگوی که از گفتگوی ما،
از لعل یار بگذر و حرفی دگر بپرس ۲

تا مهر اوست در دل ویران من نهان،
احوال گنج از من بی پا و سر بپرس ۳

با زلف دوست قصه بخت سیه بگو
وز لعل یار غصه خون جگر بپرس ۴

ز احوال آب شور که چون لؤلؤ آورد
بی جستجو ز مردمک چشم تر بپرس ۵

احوال سختی دل سنگین دلان شهر،
از ناله‌های دم به دم بی‌اثر بپرس ۶

شرح جفا کشیدن افسر به بند عشق،
از نیک پی خجسته آن نوسفر بپرس ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - تا هست در تن من افسرده جان نفس،
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.