شماره ۱۱۶ - بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش

بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش
پرستاری که این باشد چه باشد حال بیمارش ۱

نمی آرد کس این بیمار را تاب پرستاری
که با صد ناتوانی جان من آمد پرستارش ۲

من آن مرغم که چشم باغبان از بهر پاس گل،
شررها می زند در آشیان هر روز صد بارش ۳

بسی حیرانم از این باغ و از این سرو و از این گل
که آمد در نوا یکسان تذرو و بلبل و سارش ۴

از آن ترسم که سوزد در گلستان ریشه گلبن
از این سان مرغ جانم گر شرر ریزد ز منقارش ۵

دلم در گلشنت آن آتشین مرغ است خوش الحان
که چون پروانه سوزد بلبل از آزرم گفتارش ۶

چنان پا می نهم از حسرت صیاد در صحرا
که چون مژگان برون آید ز چشمم ناوک خارش ۷

چنان مرغ دلم در دام غم مستانه می‌نالد
که هر کو بشنود دیگر نخواهی دید هشیارش ۸

دلی کز نوک تیر عشق مجروح است چون افسر
توان دانست حال زخم دل از چشم خونبارش ۹