شماره ۱۲۰ - آن که قرار ما بود قصه آشنائیش

آن که قرار ما بود قصه آشنائیش
کی برسد به مهر و مه دعوی روشنائیش ۱

این همه گفتگو عبث بر سر عمر و زید شد
خوش بود آن که بشنوم صحبت آشنائیش ۲

هیچ از او بجز وفا، سر نزند به عهد ما
آن که به دهر قصه شد شهرت بی وفائیش ۳

آن که جدا نمی شود نقش وی از خیال من
چند به سینه پرورم درد غم جدائیش ۴

هیچ به او نمی رسد فتنه روزگار از آنک
کامده روزگار خود، از دل و جان فدائیش ۵

از رمد است ایمن و از سبل است در امان
روشن اگر شود دمی دیده به روشنائیش ۶

گو نبود میسرم شاهی هفت کشورم
کز همه چیز بهترم مرتبت گدائیش ۷

هر که ز دوست بگسلد بسته بند غم شود
محنت بستگی بود خوب تر از رهائیش ۸

افسر اگر نه روز و شب مدحت یار می کند
لعل ز لب چرا چکد گاهِ غزل سرائیش ۹