شماره ۱۲۲ - روز هنگامه شه ما، صف مژگان سپهش

روز هنگامه شه ما، صف مژگان سپهش
وآن خم زلف پر از حلقه، کمند و زرهش ۱

ترک آن چشم سیاه مژه اش حاجت نیست
کار صد لشکر خونخوار کند یک نگهش ۲

آن که از ناز نهد پای تکبر بر خاک
غافل است آن که بوّد فرق سران خاک رهش ۳

آن که از دیده او دیده ما گشت سفید،
نور هر دیده بود مردم چشم سیهش ۴

به قیامت نکند میل بهشت و رخ حور
هر که آغوش نگاری بود آرامگهش ۵

غیر ترسم بر افسر هنر خویش کند
فرصت صحبت وی بار خدایا مدهش ۶