شماره ۱۴۲ - من که سودا زده روی توام

من که سودا زده روی توام
بسته سلسله موی توام ۱

من که خود بلبل هر گل نشوم
قمری قامت دلجوی توام ۲

هر شب از دست غمت جان سپرم
هر سحر زنده کند بوی توام ۳

همچو برقی که به خرمن گذرد
سوخت سر تا به قدم خوی توام ۴

روز و شب صحبت هر انجمن است
قصه روی تو و موی توام ۵

تیغ بر کشتن من آخته ای
بنده ساعد و بازوی توام ۶

هر کسی سوی کسی دیده برد
من همه دیده و دل سوی توام ۷

گر بود کوه احد پیکر من
همچو کاهی به ترازوی توام ۸

ای که از یک نگهم زنده کنی
کشته تیغ دو ابروی توام ۹

ای که با جنبش آن زلف دراز
صولجان داری و من گوی توام ۱۰

افسرا، فاش تر از این می گوی
که بود گلشن جان کوی توام ۱۱