شماره ۱۶۴ - تا عشق را قدم بسرکو نهاده ایم

تا عشق را قدم بسرکو نهاده ایم
از کوی عافیت قدم آن سو نهاده ایم ۱

آرام و تاب در پر عنقا سپرده ایم
صبر و سکون به سایه آهو نهاده ایم ۲

پابست زلف سلسله مویی شدیم ما
واینک بپای سلسله ز آن مو نهاده ایم ۳

گامی نرفته ایم نکو در تمام عمر
این گام اول است که نیکو نهاده ایم ۴

بر یاد دوست، شب همه شب تا سحرگهان
شیدا صفت بنای هیاهو نهاده ایم ۵

هر شب در آرزوی دو مرجان لعل او
بر کهربا، دو رشته لؤلؤ نهاده ایم ۶

با نقد مهر دوست که چون زر خالص است
ما سنگ ناقصی به ترازو نهاده ایم ۷

ما بلبلان نغمه سرا، مهر خاموشی
بر لب از آن دو لعل سخنگو نهاده ایم ۸

بگذر شبی به کلبه عشاق و از غمش
سرها ببین که بر سر زانو نهاده ایم ۹

با داغ او خوشیم که آخر بیادگار
نقشی به دل از آن رخ دلجو نهاده ایم ۱۰