بخش ۴۲ - صفت صرافان

از غش پاکست چون عیارم
با صّرافان فتاد کارم ۱

خرمن شده داغ دل ز اطراف
چون نقد بروی نطع صّراف ۲

هست از خط زخم، پود و تارم
سنگِ محکِ جفایِ یارم ۳

دل را شده صبر اگر چه روپوش
رسوا شده ام چو نقد مغشوش ۴

دل داده ی عشق تا نزار است
طبعش با ضعف سازگار است ۵

فربه چو شود چو بدره ی زر
در دیده ز فربهی ست لاغر ۶

گردد پیدا ز پهلوی او
از فربهی استخوان پهلو ۷

خورشید که شرح هجر من خواند
ایام مرا ورق چو گرداند ۸

شد تیره ازین سیاه کاری
چون دست به وقت زر شماری ۹

از شب روزم نموده صد نیم
زان گونه که بر محک خط از سیم ۱۰

ای جان جهان که جور کوشی
بهر چه ز گفتگو خموشی ۱۱

با جور کشان بود به ابرو
دایم سخن تو چون ترازو ۱۲