هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از رازهای نهفته در زلف معشوق و باد سخن میگوید. باد نمادی از ناتوانی در حفظ رازهاست و شاعر از گلهایی که به دست باد از دست میروند، ابراز تأسف میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۹۱ - رازی که سر زلف تو با باد بگفت
رازی که سر زلف تو با باد بگفت
خود باد کجا تواند آن راز نهفت ۱
یک ره که سر زلف ترا باد بسفت
بس گل که ز دست باد میباید رفت ۲
خود باد کجا تواند آن راز نهفت ۱
یک ره که سر زلف ترا باد بسفت
بس گل که ز دست باد میباید رفت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۶۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۹۰ - ای عالم علم پیشگاه تو برفت
گوهر بعدی:رباعی ۹۲ - چون دید مرا رخانش چون گل بشکفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
