شماره ۱۴۴ - بی وفائی که علاج دل پرخونم کرد

بی وفائی که علاج دل پرخونم کرد
ریخت از تیغ جفا خونم و ممنونم کرد ۱

تا تو در حسن و وفا لیلی ثانی گشتی
در وفای تو جهان ثانی مجنونم کرد ۲

من که افسانه ام امروز به شیرین سخنی
لب شیرین تو از یک سخن افسونم کرد ۳

نه همین کرد جدا بخت بد از یار مرا
کرد هر کار به من طالع وارونم کرد ۴

مدعی از سر کوی تو نرفت این سهل است
رفته رفته ز سر کوی تو بیرونم کرد ۵

در همه شهر ز خوبان به یکی بودم شاد
کرد او نیز ز من دوری و محزونم کرد ۶

هر گه آن سرو روان شعر مرا خواند رفیق
آفرین بر سخن دلکش موزونم کرد ۷