شماره ۶ - زنهار الا یار دلازار خدا را

زنهار الا یار دلازار خدا را
در پا مفکن عهد و نگهدار وفا را ۱

ترسم که در او برتو رسد تیر گزندی
آسایش خود بنگر و مشکن دل ما را ۲

یادت طرب انگیز و فراقت تعب آمیز
عشقم چه خوش آمیخت به هم درد و دوا را ۳

از روی منت شرم و حیا این همه تا چند
هر چند خود از روی تو شرم است حیا را ۴

زان چشم به دل نیشم و زان لعل به لب نوش
جز پیش تو کشنید به هم رنج و شفا را ۵

در عین وفا ساز جفایت عجب آرم
کز یک نظر اظهار کنی خشم و رضا را ۶

وه زان لب شیرین سخن تلخ ندیدم
کس جمع کند چون تو به دشنام دعا را ۷

لعل تو روانبخش و دهان تو نظر تنگ
با آن دو که آمیخته این بخل و سخا را ۸

گاهی به من افکن نگهی چون شود آخر
سلطان بنوازد اگر از لطف گدا را ۹

با خوف و رجا رو به تو آورد صفایی
مختار تویی درحق او اخذ و عطا را ۱۰