شماره ۴۰ - ای در دلم زکاوش عشق تو خارها

ای در دلم زکاوش عشق تو خارها
دستان سرای گلشن حسنت هزارها ۱

از رشک سرو قامت شمشاد سایه ات
سیلاب اشک می رود از جویبارها ۲

بویی مگر ز زلف توآرد برای وی
دارد چمن به راه صبا انتظارها ۳

گر ره برند بر سر کویت بهار و دی
پهلو تهی کنند ز گلشن هزارها ۴

نازم به چهره و زلف تو کز حسن رنگ و بوی
آزرم تبت آمد و شرم تتارها ۵

دامن کشان به خاک شهیدان چو بگذری
آید هزار دست برون از مزارها ۶

گه لابه گاه گریه گهی ناله گه خروش
عمری به بوی وصل تو کردم چه کارها ۷

ما درمیان موج چنین قلزمی غریق
خلقی به ما نظاره کنان ازکنارها ۸

محتاج تیپ غمزه و توپ دو زلف نیست
آن کو به یک اشاره گشاید حصارها ۹

نوشین لب تو چیست میان سواد خط
شهدی که مور بسته به دورش قطارها ۱۰

خالش به غمزدگان کند اغرای دلبری
در حکم یک پیاده ی او بین سوارها ۱۱

یک بار اگر به فرق صفایی نهی قدم
از جان و سر به پای تو ریزد نثارها ۱۲