شماره ۵۱ - نه جان از طعن تیغم آن قدر سوخت

نه جان از طعن تیغم آن قدر سوخت
که دل از طعنه ی تیر نظر سوخت ۱

نه تنها دیده و دل کآتش عشق
سرا پای وجودم خشک و تر سوخت ۲

به هجرانت خروشیدم چنان سخت
که کیوان را برافغانم جگر سوخت ۳

ز اشکم رخنه در بام و در افتاد
ز آهم پای تا سر بوم و بر سوخت ۴

سرشکم سیل در بحر و بر افکند
خروشم خاوران تا باختر سوخت ۵

به تن صد تابم از مژگان برانگیخت
چه افسون ساخت کز پیکان پسر سوخت ۶

مرا از داغ رویش روزگاری است
که دل چون شمع هر شب تا سحر سوخت ۷

سموم غم به کشتم آتشی ریخت
که شاخ خرمی را برگ و بر سوخت ۸

به دام روزگار از کاوش چرخ
همای دولتم را بال و پر سوخت ۹

صفایی ز آن در آهم نیست تأثیر
که عشقم ناله را در دل اثر سوخت ۱۰