شماره ۵۲ - غمت بر تابه ی عشقم چنان سوخت

غمت بر تابه ی عشقم چنان سوخت
که زین سودا نه دل تنها که جان سوخت ۱

جدائی در جوانی ساخت پیرم
بهارم سال ها پیش از خزان سوخت ۲

مرا دل خواست تا سوزد به کیفر
از آن آتش که زد خود در میان سوخت ۳

به پیری ز آن جوانم آتشی خاست
که هم پیر از شرارم هم جوان سوخت ۴

مرا سوزاند و دودی برنیامد
کجا زین پخته تر کس را توان سوخت ۵

کمانی راند در کف سینه ام را
که از تیر نخستینش نشان سوخت ۶

که دامن زد بر آن دوزخ ندانم
کش از یک شعله سر تا پا جهان سوخت ۷

شرارم نیست پیدا ورنه صدره
ز آهم هم زمین هم آسمان سوخت ۸

حدیث عاشقی از من مپرسید
که ازتقریر یک حرفم زبان سوخت ۹

صفائی نز شکیبائی خموشم
که زین آتش مرا بر لب فغان سوخت ۱۰