شماره ۷۰ - آن باده که در ملت اسلام حرام است

آن باده که در ملت اسلام حرام است
از دست تو نوشم خود اگر ماه صیام است ۱

کوته نظر ار ماه تمامت به مثل خواند
این نقص بس آنرا که نه از اهل کلام است ۲

طوبی به قدت حیرت و حورا به رخت مات
پیش تو صنوبر که و خورشیدکدام است ۳

بالای ترا پست بود نسبت شمشاد
با آن چم و خم حیف که قاصر ز خرام است ۴

با قامت موزون چه کند سروکه ناچار
همواره به یک پای گرفتار قیام است ۵

یک رشحه ز لعل تو و صد ساغر لبریز
با نشأه وی مستی می را چه دوام است ۶

مگشا سوی گلشن ز قفس بال و پرم را
کز باغ ارم خوشترم این گوشه ی دام است ۷

بر صدر دل از دیر و حرم نیست مقیمی
تا خیل غمت را به صف سینه مقام است ۸

باز از چه کشیدی خط زنگار برابرو
افزون کشی امروزکه تیغت به نیام است ۹

خشک و ترم از آتش دل سوخت صفایی
با عشق چه جای سخن از پخته و خام است ۱۰