شماره ۱۱۱ - به کوی خویش مترسانم از رسیدن آفت

به کوی خویش مترسانم از رسیدن آفت
من آن نیم که بتابم رخ از محل مخافت ۱

به قرب ایمنم از کید روزگار وگرنه
حجاب نیست میان من و تو بعد مسافت ۲

بتی که پرده ی معصوم می درد به تبسم
مهی که خرمن ملهوف می برد به ظرافت ۳

از او علاج ندارم مگر به وجه تحکم
از او گزیر ندانم مگر به حکم سخافت ۴

به وصف چهر و لبت خجلت آیدم که بگویم
شراب و شیر بهشت است در صفا و لطافت ۵

تو خوب رو به از آنی که در بیان من آیی
به حیرتم که ترا تا کجاست حد نظافت ۶

به چشم مردم اگر خار گشته ام چه تغابن
مرا که عشق تو ورزم همین بس است شرافت ۷

غذا ز لخت دل آبت دهم ز چشمه ی مژگان
اگر شبی تو بیایی مرا به خوان ضیافت ۸

زخجلت توبه خود خیره ماند چشم صفایی
تو خود مگر نظریش افکنی ز دیدهٔ رأفت ۹