شماره ۱۱۲ - یار از چهره چون نقاب گرفت

یار از چهره چون نقاب گرفت
پرده بر روی آفتاب گرفت ۱

جلوه اش جان به مرد و زن بخشید
عشوه اش دل ز شیخ و شاب گرفت ۲

سرو تن جان و دل نه من همه را
درد و تب داد و صبر و تاب گرفت ۳

یاری عاجزان گناه شمرد
خواری عاشقان ثواب گرفت ۴

غیر آن شه که دل ستاد از ما
که خراج از ده خراب گرفت ۵

تاب یک موی آن دو زلف نداشت
دل که از طره تو تاب گرفت ۶

مفتی شهر نان وقف ربود
صوفی دیر خمر ناب گرفت ۷

سر و جان خاکپای رندی باد
کآتش از دست داد و آب گرفت ۸

بنده ی همت صفایی باش
داد جان جرعهٔ شراب گرفت ۹