شماره ۱۲۹ - مرا سودای جانان بر سر افتاد

مرا سودای جانان بر سر افتاد
جنون را باز طرح دیگر افتاد ۱

چو عشقم بار در کاشانه بگشود
خرد را رخت هستی بر در افتاد ۲

به یاد در و لعلت دامنی چند
مرا از جزع مرجان پرور افتاد ۳

فزود از اشک چشمم تابش دل
از این آب آتشم سوزان تر افتاد ۴

شش و پنجی فلک در کار من کرد
به بازی مهره ام در ششدر افتاد ۵

دل از کف روبرو بردی ندانم
کی آن جادو چنین افسون گر افتاد ۶

مرا کز رستخیز انکارها بود
از آن قامت قیامت باور افتاد ۷

مگر ساقی شراب از چشم خود ریخت
که از دست حریفان ساغر افتاد ۸

جدا از خاک پایت ماندم افسوس
رخم بی فر سرم بی افسر افتاد ۹

ز بس دین و دل اندر پا فکندی
نشان از دین و نام از دل برافتاد ۱۰

سرانجامم ولی پیداست ز اول
که با ترکان کافر دل در افتاد ۱۱

سر از پا باز نشناسد صفایی
به سودای تو از پا و سر افتاد ۱۲