شماره ۱۳۰ - دردا که ز دوران به غم خویشتن افتاد

دردا که ز دوران به غم خویشتن افتاد
روزی که دلارام به سودای من افتاد ۱

یوسف که به چاه فتن افتاد برآمد
بیچاره زلیخا که به چاه ذقن افتاد ۲

منعم مکن از ناله که پنهان نتوان کرد
آن راز که افسانه ی هر انجمن افتاد ۳

قدر قفس آن مرغ گفتار شناسد
کز قید تو یک بار رهش در چمن افتاد ۴

بلبل که به گل نغمه سرودی به صد آهنگ
تا غنچه گویای تو دید از سخن افتاد ۵

از سرو و سمن دیده ی امید فرو دوخت
چشمی که بر آن سرو قد سیم تن افتاد ۶

بر بازوی عشاق ز هر سو رسن افکند
چون طره به دوش تو شکن در شکن افتاد ۷

جان ها ز علایق همه زنجیر گسستند
تا زلف تو بر گردن دل ها رسن افتاد ۸

با غنچه ی نوشین دهنت از عرق شرم
گل را چو من آتش همه در پیرهن افتاد ۹

در باغ ز داغ رخ گلرنگ تو جاوید
بر خاک سیه لاله ی خونین کفن افتاد ۱۰

سور و طرب از شور تو بر پیر و جوان رفت
شور و شغب از شوق تو در مرد و زن افتاد ۱۱

در سینه چه پوشم دگر آن درد صفایی
کز دل به زبان رفت و به چندین دهن افتاد ۱۲