شماره ۱۴۷ - دردا که اشک خون به رخم کشف راز کرد

دردا که اشک خون به رخم کشف راز کرد
بازم به کار پرده دری برگ و ساز کرد ۱

طومار غم که دیده ز مردم همی نهفت
برداشت دست از دل و بی پرده باز کرد ۲

واعظ علاج عشق به هجرم حواله داشت
حمل حقیقت غم ما برمجاز کرد ۳

جانان مرا برات رهایی به مرگ داد
بس لطف با من آن شه مسکین نواز کرد ۴

بازم غمت که باهمه لاقیدی از دوکون
ما رانیازمند تو ای سرو ناز کرد ۵

کمتر تحکمی که شد از عشق برعقول
محمود را مسخر حکم ایاز کرد ۶

بادش زجفت ابروی طاق تو شرم ها
عابد که رو به قبله مسجد نماز کرد ۷

با تاج شه ز دولت فقرم سری نماند
عشقت مرا به ترک کله سرافراز کرد ۸

طوبی به روز وصل هم ای کاش داده بود
آن کو شراب فراق تو چندین دراز کرد ۹

با فر بخت خویش صفایی کنم سپاس
کاقبال عشقم از دو جهان بی نیاز کرد ۱۰