شماره ۱۵۴ - سحرگهان که صبا نافه گستری می کرد

سحرگهان که صبا نافه گستری می کرد
به باغ گل ز غمت پیرهن دری می کرد ۱

به بوی موی تو سنبل به خویش می پیچید
به شوق روی تو بلبل سخنوری میکرد ۲

هوا به رنگرزی درچمن چو بر می خاست
غمت به روی من آغاز زرگری میکرد ۳

بدان امید که گردد بهای خاک درت
رخم مقابله با زر جعفری می کرد ۴

توخود به دست کرامت ز پای بنشستی
وگرنه سرو کجا با توهمسری می کرد ۵

نظر بدو توخود انداختی وگرنه کجا
به چشم شوخ تو نرگس برابری میکرد ۶

صفایی از همه خیل خط فروشان کاش
خودی ز روی صفا از ریا بری می کرد ۷