شماره ۱۶۴ - خیال هر دو جهان هرچه جز هوای تو باشد

خیال هر دو جهان هرچه جز هوای تو باشد
برون کنیم ز سامان جان که جای تو باشد ۱

جدا مکن ز خود آن را که از کمال محبت
رضا شود به جدایی اگر رضای تو باشد ۲

مزن به تیغ تغافل به دست مرحمتم کش
اگر عطای تو موقوف بر جفای تو باشد ۳

به قتل بر سر جانم گذار منت وافی
گر این کمینه نوا در خور فدای تو باشد ۴

شکنج عشق و شمار شکیب را تو چه دانی
غمی که بهره ی من شدکجا برای تو باشد ۵

ز سر به دوش میفکن کمند طره چه حاصل
از آن که دو دل خلق در قفای تو باشد ۶

مزار مسکنت خود به سلطنت نفریبی
که شه گدای کسی شد که او گدای تو باشد ۷

به سر درآیم و بوسم گذر که همه کس را
بدان امید که شاید محل پای تو باشد ۸

به گاه نزع نگه نیز از او مجوی صفایی
بهای جان تو چه بود که خونبهای تو باشد ۹