شماره ۱۷۹ - برس به داد دل ما که پادشاهی چند

برس به داد دل ما که پادشاهی چند
رسیده اند به فریاد داد خواهی چند ۱

گهی به زخمی و گاهم به مرهمی بنواز
به سوی ما فکن از مهر و کین نگاهی چند ۲

کشد فراق چو ما را بدو سپار چرا
به گردن تو فتد خون بی گناهی چند ۳

به خون من چه بود پاسخت که هست مرا
ز زلف و غمزه و خال و رخت گواهی چند ۴

کدام شب به امیدی که روز از آن گذری
به سر نکرده ام از عمد خاک راهی چند ۵

به صید صوفی و زاهد به دیر و کعبه خرام
خراب ساز کلیسا و خانقاهی چند ۶

به حلقه حلقه ی گیسو بری ز ره دل ما
به راه خلق کنی از طناب چاهی چند ۷

به دیده طره ی ترکان مرا نماید راست
ز خجلت خم زلف تو رو سیاهی چند ۸

مبند باد به چنبر، به هاون آب مسای
چسود زین دو صفایی در اشک و آهی چند ۹