شماره ۱۷۸ - به زلف جستم از آن دو خط گریز گاهی چند

به زلف جستم از آن دو خط گریز گاهی چند
ز کید دور قمر یافتم پناهی چند ۱

به خط و طلعت او بین که باغبان بهشت
دو دسته ی گل تر بسته بر گیاهی چند ۲

بیاض جبهه و زخ با سواد زلف تو چیست
دمیده در شب تاریک مهر و ماهی چند ۳

به قد و چهر تو تشبیه سرو و ماه خطاست
مرنج اگر به غلط کردم اشتباهی چند ۴

نداده جان به وفایت ز بخت بد مائیم
به جرم هستی خویش از تو عذر خواهی چند ۵

به بندگی نپذیرد چو من گدایی را
بتی که بنده ی فرمان اوست شاهی چند ۶

بر آنچه که غمت با وجود ما کم و بیش
نکرد آتش سوزان به پر کاهی چند ۷

دل از تطاول عشقم فتاده از تعمیر
گذشت بر ده ویران ما سپاهی چند ۸

کمان چو ساخت صفایی قدت ستیز رقیب
تو نیز بفکنش از پی خدنگ آهی چند ۹