شماره ۲۲۷ - هزار چون تو و من مانده محو طلعت یار

هزار چون تو و من مانده محو طلعت یار
بهانه ای است بهار از برای بانگ هزار ۱

هزار مرحله مردم فکند از ره عقل
مرا فتاد به سامان عشق تا سر و کار ۲

نشاط و کیف مرا چشم غمزه زن کافی است
چه حالتی به از این دیگرم به باده چه کار ۳

نوای بربط و نای آنقدر غمم افزود
که از هزار درین لاله زار ناله ی زار ۴

سزدکه دیو سلیمان فرشته اهرمن است
در این زمان که زید فضل عار و عزت خوار ۵

فتاده ام از نظرها چنان که نیست تنی
نه یار مهر مدارم نه خصم کینه گذار ۶

تو از نشاط برافشانده چتر چون طاوس
من از ملال فرو برده سر چو بوتیمار ۷

تو می روی و بود از قصور دیده ی من
اگر نشست درین ره به دامن تو غبار ۸

بیا صفایی از این لعب که بر سر صدق
بریم عذر کبائر حریم عفوکبار ۹