شماره ۲۷۹ - چرا به دوش بود منتی ز باده فروشم

چرا به دوش بود منتی ز باده فروشم
که ترک مست تو کافی است بهر غارت هوشم ۱

ثواب طاعت سی ساله ام بخر به نگاهی
که رفته عمر به سودای این خرید و فروشم ۲

کشیم تهمت جان چند در شکنجه هجران
به فرق تیغ زن و منتی گذار به دوشم ۳

گواه خوش دلی این بس مرا به شوق شهادت
که تیغم از پی کشتن کشید و باز خموشم ۴

به ترک عشق زبان بستم از جواب تو ناصح
که از حدیث تو حرفی فرو نرفت به گوشم ۵

مدار چشم صبوری مکن شکیب تمنا
بدین تحمل و تسلیم و تاب و طاقت و توشم ۶

کجا به من نظر انداختی ز چشم ترحم
بکوش اگر چه ترا بارها رسید خروشم ۷

نخیزم از سر کوی تو جز به مژده وصلی
وگر بشارت رضوان رسد به صورت سروشم ۸

صفایی از لب جانان به کوثرم چه فریبی
چه کار با لب حوض از کنار چشمه ی نوشم ۹