شماره ۲۸۳ - دوش از آن باده که پیمود بطی جانانم

دوش از آن باده که پیمود بطی جانانم
نه چنان بیخود و مستم که سر از پا دانم ۱

دست از دامنم ای بدرقه بردار و برو
که سفر کردن از این در قدمی نتوانم ۲

دولت و زندگیم جان و دلی بیش نبود
دل فکندیم به پا تا چه رود بر جانم ۳

در خرابات مغان گم شده ای هست مرا
بی جهت نیست که آشفته و سرگردانم ۴

مگر از مرگ کنم چاره غم هجران را
که جز این صارفه مشکل نکند آسانم ۵

داده بودند مرا از دو جهان دین و دلی
این خود ازکف شد و دل کند بباید زآنم ۶

رایگان داده ز کف گوهر و بر خامی خویش
مضطر و سوخته و غمزده و حیرانم ۷

درد و درمان همه از تست خدا را مپسند
که من از چاره ی درد تو به خود درمانم ۸

سحر جادوت ز خود بی خبرش کرد و ربود
ورنه دل بود کجا ایمن از آن مژگانم ۹

تب و تابم مکن انکار صفایی زنهار
کآب چشم آمده بر آتش دل برهانم ۱۰