شماره ۲۸۲ - خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانم

خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانم
گاه و بیگاه که نام تو برآید به زبانم ۱

گویم این غایت حسن است و ملاحت که تو داری
باز چون بنگرمت در نظر آیی به از آنم ۲

در کمالات تو چندانکه سخن می کنم آخر
ناتمام است معانی که نگنجی به بیانم ۳

سنگ و خاک ره دشمن شود از پستی و خواری
سر و جان در قدمت گر به محبت نفشانم ۴

در جدایی تو عجب نیست که از من بشکیبی
من چه تدبیر کنم کز تو تحمل نتوانم ۵

تا نیایی و به جای دل تنگم ننشینی
تو چه دانی که درین زاویه چون می گذرانم ۶

بیش وکم راز تو تا گوشزد غیر نگردد
یک نفس جز دل خود کس نشنیده است فغانم ۷

درمیان تو و من واسطه دل بود و خبر شد
ورنه او هم نشدی واقف اسرار نهانم ۸

کس ندانست که گریان کیم ورنه صفایی
چشم مردم همه دیده است به رخ اشک روانم ۹